Διεθνής Περιβαλλοντική Ενημέρωση
Ο πλανήτης μένει πίσω από τον στόχο προστασίας της φύσης για το 2030
Ημερομηνία πηγής: 23 Σεπτεμβρίου 2026
Δημοσίευση στα Οικολογικά: · Όλα Οικολογικά
Νέα διεθνής αξιολόγηση αποκαλύπτει τη μεγάλη απόσταση ανάμεσα στις δεσμεύσεις των κρατών και την πραγματική προστασία της βιοποικιλότητας. Οι ωκεανοί παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη υστέρηση.
Η απόσταση από τον στόχο
Το 2022, οι χώρες που συμμετέχουν στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τη Βιολογική Ποικιλότητα συμφώνησαν να προστατεύσουν και να διατηρήσουν τουλάχιστον το 30% της ξηράς και των ωκεανών μέχρι το 2030. Τέσσερα χρόνια αργότερα, οι νεότερες αξιολογήσεις δείχνουν ότι ο κόσμος κινείται πολύ πιο αργά από όσο απαιτείται. Σύμφωνα με τη διεθνή αξιολόγηση 30×30 Global Assessment, περίπου το 20% της ξηράς και των εσωτερικών υδάτων έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο ή διατηρούμενο. Εάν εφαρμοστούν όλες οι σημερινές ποσοτικοποιημένες εθνικές δεσμεύσεις, το ποσοστό θα μπορούσε να φτάσει περίπου στο 27% έως το 2030. [1, 2]
Μόλις το 3,5% των ωκεανών αξιολογείται ως αποτελεσματικά προστατευμένο
Η έκθεση Ocean Protection Gap Report 2026 διαπιστώνει ότι περίπου το 10% των ωκεανών έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο ή διατηρούμενο. Ωστόσο, μόνο το 3,5% αξιολογείται ως αποτελεσματικά προστατευμένο, χρησιμοποιώντας ως δείκτη τις πλήρως ή σε υψηλό βαθμό προστατευόμενες περιοχές. Ο χαρακτηρισμός μιας θαλάσσιας περιοχής ως προστατευόμενης δεν εγγυάται ότι έχουν σταματήσει δραστηριότητες που υποβαθμίζουν τα οικοσυστήματά της. Ακόμη και αν υλοποιηθούν οι σημερινές ποσοτικοποιημένες εθνικές δεσμεύσεις, η θαλάσσια προστασία εκτιμάται ότι θα φτάσει μόλις περίπου στο 12% μέχρι το 2030. [2]
Η επόμενη δοκιμασία είναι η COP17
Η διεθνής διάσκεψη COP17 για τη βιοποικιλότητα, που πρόκειται να πραγματοποιηθεί στο Γερεβάν της Αρμενίας, αποτελεί κρίσιμη στιγμή για την αξιολόγηση της προόδου. Τα κράτη καλούνται να παρουσιάσουν χρηματοδοτημένα και εφαρμόσιμα σχέδια προστασίας, με αποτελεσματική διαχείριση και παρακολούθηση. [1, 2]
Τι σημαίνει για την Ελλάδα
Για μια χώρα με εκτεταμένες ακτογραμμές και πλούσια βιοποικιλότητα, το ουσιαστικό ερώτημα είναι ποιες δραστηριότητες επιτρέπονται στις προστατευόμενες περιοχές, πώς εφαρμόζονται οι κανόνες, αν υπάρχει επαρκής επιστημονική παρακολούθηση και εάν οι τοπικές κοινωνίες συμμετέχουν στη διαχείρισή τους. Η πραγματική προστασία της φύσης πρέπει να αποδεικνύεται από την κατάσταση των ίδιων των οικοσυστημάτων.