Βιοποικιλότητα · COP17
Ποιος θα πληρώσει τελικά για την προστασία της φύσης;
Ημερομηνία πηγής: 1 Οκτωβρίου 2026
Η απόσταση ανάμεσα στους πόρους για τη φύση και στον στόχο του 2030 παραμένει μεγάλη. Το Cali Fund ανοίγει το ζήτημα της συμμετοχής των επιχειρήσεων που αξιοποιούν γενετικά δεδομένα.
Στην COP17 για τη βιοποικιλότητα, στο Ερεβάν, το ζήτημα της χρηματοδότησης φέρνει τις κυβερνήσεις μπροστά στην ευθύνη τους. Η φύση χρειάζεται φύλαξη, επιστημονική παρακολούθηση, αποκατάσταση και ανθρώπους που να μπορούν να δουλεύουν σταθερά γι’ αυτά. Οι υποσχέσεις αποκτούν περιεχόμενο όταν συνοδεύονται από πόρους.
Σύμφωνα με νέα ανάλυση του OECD, η παγκόσμια χρηματοδότηση της βιοποικιλότητας εκτιμάται σε 74,9 έως 92,4 δισ. δολάρια ετησίως την περίοδο 2023–2025. Οι εγχώριες δημόσιες δαπάνες αντιστοιχούν περίπου στα δύο τρίτα. Ο διεθνής στόχος είναι η κινητοποίηση τουλάχιστον 200 δισ. δολαρίων τον χρόνο έως το 2030 από όλες τις πηγές. [1, 2]
Οι επιχειρήσεις και η γενετική κληρονομιά
Το Cali Fund επιχειρεί να κατευθύνει μέρος του οικονομικού οφέλους από την εμπορική αξιοποίηση ψηφιακών γενετικών δεδομένων προς τη διατήρηση της βιοποικιλότητας. Φαρμακευτικές, βιοτεχνολογικές και άλλες εταιρείες χρησιμοποιούν αυτά τα δεδομένα σε έρευνα και προϊόντα. Το σχήμα καλεί τις επιλέξιμες επιχειρήσεις σε συνεισφορές, με εθελοντική συμμετοχή. [3]
Μελέτη του Grantham Research Institute του LSE εκτιμά ότι πλήρης συμμετοχή των 21.690 επιλέξιμων εταιρειών που εξετάζει θα μπορούσε να αποφέρει 3,6 δισ. δολάρια ετησίως. Στο σενάριο πιο περιορισμένης συμμετοχής, η εκτίμηση πέφτει στα 929 εκατ. δολάρια. Η απόσταση δείχνει πόσο καθοριστικοί είναι οι κανόνες εφαρμογής. [3]
Χρήματα με ευθύνη και έλεγχο
Η δική μου θέση είναι ότι η αξιοποίηση της γενετικής κληρονομιάς δημιουργεί ευθύνη απέναντι στους τόπους και στις κοινότητες που τη διατηρούν. Χρειάζονται σαφείς υποχρεώσεις, διαφάνεια στις εισφορές και δίκαιη κατανομή των πόρων. Η δυνατότητα των κοινοτήτων να συμμετέχουν στις αποφάσεις έχει την ίδια σημασία με το ύψος της χρηματοδότησης.
Θέλω επίσης να ξέρουμε πού καταλήγουν τα χρήματα. Ποιο οικοσύστημα αποκαθίσταται; Ποια πίεση περιορίζεται; Ποιοι άνθρωποι αποκτούν σταθερή δυνατότητα προστασίας του τόπου τους; Αυτά χρειάζεται να βλέπει ο πολίτης σε δημόσιους απολογισμούς.
Η COP17 προσφέρει την ευκαιρία να απαιτήσουμε μεγαλύτερη συνέπεια. Οι προϋπολογισμοί, οι εταιρικές υποχρεώσεις και η λογοδοσία είναι πεδία όπου οι καλές προθέσεις μπορούν να μετατραπούν σε δουλειά για τη φύση.