Ενέργεια · Κόστος και πολιτική
Πυρηνική ενέργεια: ποιος θα πληρώσει το ακριβό ρεύμα;
Ημερομηνία πηγής: 6 Οκτωβρίου 2026
Η νέα ανάλυση της Energy Transitions Commission επιστρέφει στο βασικό ερώτημα: πόσο κοστίζει η πυρηνική ηλεκτροπαραγωγή και πού αξίζει να κατευθυνθούν οι επενδύσεις;
Στο προηγούμενο άρθρο μας, με αφορμή την παρουσίαση της Σαμπίνας Χόσενφελντερ, εξετάσαμε τις οικονομικές δυσκολίες των μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων. Η έκθεση της Energy Transitions Commission, που παρουσιάστηκε στις 6 Οκτωβρίου, βάζει τη συζήτηση σε ευρύτερη βάση. Πόσο κοστίζει η νέα πυρηνική ηλεκτροπαραγωγή; Πόσο γρήγορα μπορεί να είναι διαθέσιμη; [1]
Το κόστος αλλάζει δραματικά από χώρα σε χώρα
Η ETC αναφέρει κόστος νέας πυρηνικής ηλεκτροπαραγωγής κάτω από 50 δολάρια ανά MWh στην Κίνα, τη Νότια Κορέα και την Ινδία. Στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ οι συγκρίσιμες νέες μονάδες φτάνουν τα 150 δολάρια ανά MWh ή περισσότερο. Η χρηματοδότηση, η τυποποίηση και ο χρόνος κατασκευής επηρεάζουν αποφασιστικά το αποτέλεσμα. [2]
Οι μικροί αντιδραστήρες συνεχίζουν να σκοντάφτουν στην τιμή
Για τους SMR στις ΗΠΑ, η ETC παραθέτει πρώιμες εκτιμήσεις 140–270 δολαρίων ανά MWh. Τοποθετεί την ευρεία ανάπτυξή τους στα τέλη της δεκαετίας του 2030 και στη δεκαετία του 2040, με προϋπόθεση τη μείωση του κόστους. Η ύπαρξη περισσότερων από 70 ανταγωνιστικών σχεδίων δυσκολεύει την τυποποίηση και τις οικονομίες της μαζικής κατασκευής. [1]
Οι ΑΠΕ έχουν ήδη προβάδισμα
Η έκθεση βρίσκει ότι στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες τα νέα φωτοβολταϊκά και τα χερσαία αιολικά είναι συνήθως 20–50% φθηνότερα από τη νέα πυρηνική παραγωγή. Για χώρες με πλούσιους ανανεώσιμους πόρους και χωρίς εγκατεστημένη πυρηνική βιομηχανία, η ETC δίνει προτεραιότητα στις ΑΠΕ για ταχύτερη και οικονομικότερη απανθρακοποίηση. [1]
Για μένα, αυτή είναι η αφετηρία που οφείλει να έχει και η ελληνική συζήτηση. Κάθε πρόταση χρειάζεται πλήρη λογαριασμό: κατασκευή, χρηματοδότηση, δίκτυα, αποθήκευση, εφεδρείες και ημερομηνία παράδοσης. Με τον ίδιο τρόπο πρέπει να αξιολογούνται οι εναλλακτικές που μπορούν να καλύψουν την ίδια ανάγκη.
Η επιλογή δεσμεύει χρήματα και χρόνο
Όταν διατίθενται δημόσιοι πόροι, η κοινωνία δικαιούται να ξέρει τι αγοράζει και πότε θα το παραλάβει. Ποιος καλύπτει μια υπέρβαση κόστους; Τι πληρώνει ο καταναλωτής; Ποια έργα μένουν πίσω επειδή οι χρηματοδοτήσεις κατευθύνονται αλλού;
Η Ελλάδα έχει λόγο να επιταχύνει την αξιοποίηση του ήλιου και του ανέμου, μαζί με αποθήκευση, εξοικονόμηση και ισχυρότερα δίκτυα. Η συζήτηση για την ενέργεια χρειάζεται να οδηγεί σε προσιτό ρεύμα και μείωση των εκπομπών μέσα σε χρήσιμο χρόνο. Εκεί θα κριθεί κάθε τεχνολογία και κάθε πολιτική απόφαση.